Main menu

Remi van Brummelen

De eerste drie jaren van mijn leven ben ik opgegroeid in mijn ouderlijk gezin. Mijn vader haatte me, omdat hij dacht dat ik van iemand anders was en ik werd als heel jong kind slachtoffer van zeer ernstig geweld. Nadat ik vlak voor mijn derde levensjaar was weggehaald en bijna een jaar in een kinderhuis verbleef, kwam ik op bijna vierjarige leeftijd in een zwaar gereformeerd zwartekousenkerk pleeggezin, waar het heel slecht was. Hier ben ik tussen mijn achtste en twaalfde op mijn geslachtsdelen gemarteld en tot mijn zeventiende jaar systematisch mishandeld, vernederd, en veelvuldig opgesloten. Ik werd volledig geïsoleerd; ik mocht geen vriendjes of contacten hebben en werd vanaf mijn zevende gebruikt om het huishouden te doen.

Ondertussen ging ik naar school, maar kon uiteindelijk de school niet afmaken, omdat ik naar het bos vluchtte en niet meer normaal kon leven; als ik weggelopen was bleek mijn leven een totale chaos. Ik ging van opvanghuis naar slaaphuis, tussen drugsverslaafden en werd dakloos, moest met allerlei mensen mee voor seks om te overleven en uiteindelijk op mijn negentiende werd ik ‘volwassen’.
De kinderbescherming heeft mij laten zitten terwijl ze wisten dat twee van mijn broers vanwege mishandelingen waren weggelopen.

Een aangifte tegen de pleegouders met ondersteunende verklaring van één broer vanwege martelingen op geslachtsdelen van mij als kind is door de officier van justitie afgedaan als ‘gering feit’. Niemand is ooit aangesproken, nergens is ook maar erkenning geweest en in hulpverlening en GGZ instellingen moest je als pleegkind vooral dankbaar zijn en je mond houden.
Een mislukte therapie demonstreerde dit goed, waarbij één van de meest deskundige therapeuten van Nederland mij als kind verantwoordelijk hield voor het geweld dat mij was aangedaan.

Uiteindelijk kreeg ik stabilisatie-therapie, waarbij ik wel vijf trauma-gerelateerde diagnoses had, maar ik mocht niks verwerken en wist niet wat er met mij aan de hand was. Nu, 55 jaar oud, leef ik dagelijks met herbelevingen en weet ik niet hoe ooit nog een juiste therapie te vinden. Ik heb nooit geleerd hoe om te gaan met alles. Ik heb geen vaardigheden geleerd en kan de straat niet op vanwege de vele triggers van mensen, dieren, gebouwen enz.

De schilderijen zijn in 1993 en 1994 gemaakt in olieverf en oliepastel/ softpastel naar aanleiding van de verschrikkelijke marteling en moord op peuter James in Engeland door twee tienjarige jongens. Vanaf dat moment, twee jaar voor ik in therapie ging, maakte ik wel 400 schilderijen naar aanleiding van mijn eigen levensverhaal, waarvan hier een selectie te zien is.

Recente berichten

Share

Contact

Mocht u om welke reden dan ook even contact met ons willen hebben,

Over ons

Het doel van de Stichting ‘Kunst uit Geweld’ is om kunstuitingen van overlevenden van huiselijk geweld en seksueel geweld onder de aandacht te brengen van de samenleving om daarmee een bijdrage te leveren aan het terugdringen van dit geweld.